Ah'lar ağacı

Bu sabah da kelimelerimi kaybettim.  Aynadaki solgun yüzüme bakıp kendime "günaydın" diyemeden elime telefonu aldım. Sanki görülecek tek şey vardı da onu da wi-fi'yi kapatınca kaybetmiş gibi telaş içinde baktım telefona.  Çok şükür ki wi-fi 'i açınca kaçıracak bir şeyimin zaten olmadığını anladım. Bulduğumu sandığım şeyleri bile kaybetmiştim ne de olsa... Eskiden Kaybedenler kulübünü izleyip. "Merhaba sayın dinleyen " diye tirad attığım radyo günlerim geldi aklıma. İnsan insanın kopya kağıdı gibi ne de olsa.  "Diyardan diyara bir yol, yaz beni yarim yarim" dediğinde o şarkının yazıldığın yerde kalıp izlerinin başka bir kağıda çıkması gibi bir şey. Pestil olmuş bir kalbin içinde yeniden canlanmaya çalışıyorsun işte. İzlerin arka sayfada kalmış ve sen kuru bir mürekkeple yola devam ediyorsun. Küllerimi yağmur 'a savurup çamur olmak istediğim zamanlar var. Bu sabah fırtınada yürürken hafızamı kaybetsem silinmesini istediğim şeyler sili...

Epeydir yoktum. Ben bazen yok olurum. Bazen bir sırça fanusun içine saklanırım. Bazen tazecik sevgililerin birbirlerinin parmak arasındaki boşlukları doldurduğu yerde olurum. Geçen gün de anahtar deliği içine gizlenmiştim. Kapı zilinin takılan yayı arasında ağlamışlığım çoktur mesela.Yıkılan bir evin duvarında ki son toz tanesi olduğum zamanlarda yok değil. Mutfak musluğundan sızan sular gibi boşalır yaşlar gözlerimden. Ama kimse gelip sarmaz beni. İşinin ehli ustanın sardığı bir keten gibi.Ben lahanaları da çok kıskanırım mesela, Birbirlerine sarım sarım sarmalanırlar. Karanlık bir gecelerde soğuk bir battaniyeye sarılırken lahana olmak isterim.  Bazen ıssız çöllerde tek başına yürüyen bir bedevi kadar yalnız olurum yüreğimin kurak topraklarında. Lambada titreyen alevin üşüdüğünü anlayan şair kadar incedir yüreğim. O da zaten aşk kağıda yazılmıyor deyip şiir yazmadı mı ? Adını gizlediği sevdiceğine Mihriban diyerek.  Perdeler arkasında saklanmak, maskeler arkasına saklanmak. ...