Ah'lar ağacı

İnsan kendi ile konuşmaya nereden, nasıl başlar bilmiyorum. İç sesimle ben tuhaf sohbetler ederken birden aklıma gelen şeyler arasında anneannemin içine ceviz koyup şerbet döktüğü kurabiyeler geldi aklıma. Tadı damağımda hâlâ. Komşu gezmesi için yapmıştı. Sonrada "Sayısı belli o yüzden size kenardaki çıkma parçaları vereceğim demişti. " Çok mu zordu acaba biraz fazla yapıp bizimle de paylaşsa! Fırını çalıştırmayı beceremediği için nadir zamanlarda kurabiye yapardı rahmetli. O gün ki mis gibi koku,hafif sıcak şerbetli tat hâlâ dün gibi aklımda. Bazı şeyler bu kadar zor olmamalı diyorum. Ya da ünlü bir yazarın dediği gibi "Neden olaylar benim üzerimde silinmez izler bırakıyor." Over thinking diyorlar günümüze beynim böyle çalışıyormuş işte benimde. Ne zaman dünyadaki diğer insanlar gibi benzer işler yapmaya kalkışsam ayrıksılığımı belli ediyorum. Yandın çık diye biten oyunlar oynamayı çok uzun zaman önce bıraktım ama hala yandığım zaman çıkamıyorum. Keşke...

Şimdi nerede olduğumu bilmediğim bir yerdeyim.Belki de yalnızlığın taa içindeyim. Büyüdüğümü bilirken buna inanmadığım bir zaman dilimindeyim. Imkansızlığın içindeki imkânı görüp imkansızı kabul eden bir çaresizim belli korkağım. Yeni hayat da böyle olacak. Rüzgarların önünde kuru bir yaprak gibi savrulmayı seçtiğim için böyleyim. Çok değerli bir şey bulursun ama nereye koyacağını bulamazsın. Bulmak da zor artık kaybolmakta."Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim" "Sendeyim" diyor Feridun Düzağaç, Yoruldum her bulduğumda kaybetmekten seni diyen Tarkan'a cevap verirmiş gibi. Bu dünyada gerçekten yanlış zamanda yanlış insan mı geliyor? Ya da yanlış olan insan kim? Mutlak bir yanlış varsa onun da suçu doğruda mı yoksa.